Reiknivél fyrir orðavilluhlutfall

Hvers vegna sundurliðunin skiptir máli

Orðavilluhlutfall er fjöldi útskiptra, brottfelldra og innskotsorða deilt með lengd rétta afritsins. Þetta er raunveruleg mæling og hún lítur á öll orð sem jafn mikilvæg.

Það er einmitt vandamálið. Hugsum okkur tvö afrit af sömu klukkustundinni. Annað fær 3% í einkunn og hver einasta villa er fylliorð eða hik. Hitt fær 1%, en villurnar eru eftirnafn, tala í umræðu um fjárhagsáætlun og sleppt „ekki“. Seinna afritið kemur þrisvar sinnum betur út í prófunum. Fyrra afritið er það sem hægt er að birta; hið síðara lætur líta út fyrir að einhver samþykki eitthvað sem viðkomandi hafnaði.

Talan hér að ofan er því sú sem þú sæir á markaðssíðu, og taflan fyrir neðan er sú sem ræður því hvort afritið kemur að einhverju gagni. Við skrifuðum lengri útgáfu af þessari röksemdafærslu í Hvað „99% nákvæmni“ þýðir í raun og veru.

Hvernig það telur

Ekki er gerður greinarmunur á hástöfum og lágstöfum, og greinarmerki eru virt að vettugi

Eins og mælikvarðinn er venjulega skilgreindur. „Kötturinn sat.“ og „kötturinn sat“ gefa nákvæmlega sömu einkunn.

Nöfn eru orð með stórum staf inni í miðri setningu

Einföld nálgun, og heiðarleg: hver setning byrjar á stórum staf, svo stór stafur í upphafi setningar segir ekkert til um þetta og er ekki talinn með.

Tölur telja tölustafi og töluorð

„240“, „eleven“ og „percent“ lenda öll í sama flokki. Tölustafir teljast með á öllum tungumálum; töluorð og neitanir aðeins á ensku.

Hvert orð fer í nákvæmlega einn flokk

Það afdrifaríkasta fyrst: sleppt „no“ telst sem neitun, hvort sem það var ritað með stórum staf eða ekki.

Innskot eiga sér engan flokk

Flokkarnir eru taldir út frá rétta afritinu og uppspuni orðs á sér enga samsvörun þar. Það telur samt sem áður með í villuhlutfallinu.