Zamiana nagrania na dokument Word

Na koncie — bezpłatnym albo Pro, z tymi samymi funkcjami — do transkrypcji dostajesz:

Dokument Word

Word (DOCX), TXT, SRT i VTT — w każdym planie. W Wordzie każdy blok tekstu zaczyna się od swojego czasu; czasy można pominąć w eksporcie.

Kto mówił

Po polsku transkrypcja rozdziela głosy na Mówca 1, Mówca 2 i tak dalej w nagraniach do 2 godzin; nazwę każdej etykiety zmieniasz raz, a obowiązuje ona w całej transkrypcji. Jeśli rozdzielenie się nie powiedzie, transkrypcja powstaje bez etykiet mówców i informuje o tym.

Edycja przed eksportem

Nazwiska i źle usłyszane słowa poprawiasz w transkrypcji, przy odtwarzanym fragmencie, więc dokument wychodzi już poprawiony.

Znacznik czasu na każdym słowie

Kliknij dowolny wiersz, aby odsłuchać ten fragment; transkrypcja podąża za nagraniem podczas odtwarzania.

Podsumowanie i tłumaczenie

Podsumuj nagranie w formie, która do niego pasuje, albo przetłumacz transkrypcję na inny język.

Do dokumentu trafia tekst transkrypcji i czasy bloków — nie dźwięk. Dokument formatujesz po swojemu: nagłówki, strona tytułowa, czcionka i interlinia, jakich wymaga Twoja uczelnia albo firma. Ponieważ transkrypcja po polsku nie rozdziela mówców, następujące po sobie wypowiedzi różnych osób mogą trafić do pojedynczego bloku z samym czasem jego początku.

Każda automatyczna transkrypcja zawiera błędy, a skupiają się one na nazwach własnych, liczbach i terminach fachowych. Zanim zacytujesz fragment, kliknij wiersz i posłuchaj: przy znaczniku czasu na każdym słowie to sprawdzenie zajmuje chwilę. Popraw je najpierw tutaj: poprawka zrobiona w Wordzie nie trafia do transkrypcji i kolejny eksport jej nie zawiera.

Bez konta wersja próbna transkrybuje maksymalnie pierwsze 10 min nagrania. W planie Pro pojedynczy plik może trwać do 8 godz., a każdy plik wlicza się do miesięcznej puli godzin zawartych w planie; co obejmuje każdy plan, pokazuje cennik. Zobacz plany i ceny.

W długich nagraniach oznaczenia mówców mogą się rozjeżdżać między kolejnymi fragmentami — to wynik sposobu przetwarzania długiego audio, a nie kwestia konfiguracji.

Lepiej wskazać główny język, zamiast polegać na automatycznym wykrywaniu. Automatyczne wykrywanie musi rozstrzygać, w jakim języku jest każdy fragment wypowiedzi, a tam, gdzie w nagraniu zmienia się język, wypowiedzi w innym języku mogą zostać przetłumaczone zamiast spisane — albo w ogóle pominięte. W obu przypadkach braki nie zostaną zasygnalizowane, a transkrypcja wyda się kompletna.